Nieuwe pagina 1

It experienced its first combat mission on Febr. 13 1943 from a land base on Guadalcanal. The aircraft was originally designed for shipboard operations, but most used on land bases. Pilots loved this plane.
Its popularity culminated through the "Black Sheep Squadron". These Black Sheep were a bundle of rough guys under command of Major Gregory "Pappy" Boyington (VMF-214). He succeeded in more or less taming his pilots, who then in one month shot down 48 enemy planes. On January 3 1944 the boys lost their leader. He was shot down and went into captivity.

De Corsair beleefde zijn eerste gevechtsvlucht op 13 februari 1943 vanaf een vliegveld op Gualcanal. Eigenlijk was het toestel bedoeld voor dienst op een vliegdekschip, maar het werd toch meestal op het land gebruikt. Piloten waren dol op het vliegtuig.
Zijn populariteit bereikte een hoogtepunt door het "Black Sheep Squadron". Deze "zwarte schapen" waren een stel ruwe knapen onder bevel van Majoor Gregory "Pappy" Boyington(VMF-214). Hij slaagde er min of meer in om zijn piloten te temmen, die toen in één maand 48 vijandelijke toestellen neerschoten. Op 3 januari 1944 verloren ze hun leider. Hij werd neergehaald en kwam in gevangenschap.

In Europe the deployment of radar equipped night fighters during WW II was a matter of urgency, both for the Germans and the Allies to defend themselves against night bombing campaigns. In the Pacific both sides did not have the same motivation. Japanese bombing was on a short range tactical base and was conducted during daylight hours. When the US Navy and Marines formed night fighter squadrons, these units were limited in numbers and operations.

The F4U-2 was the night fighter version of the F4U-1. It was equipped with XAIA radar in a wingpod (right wing). In order to recover the balance of the plane one gun was removed.
The Corsairs were first assigned in October 1943 to Munda in the Solomons Islands, Operations from Tarawa started in January 1944. In January 1945 they were replaced by Hellcat night fighters.

In Europa was de inzet van met radar uitgeruste nachtjagers in de Tweede Wereldoorlog een dringende noodzaak, zowel voor de Duitsers als voor de Geallieerden, als verdediging tegen bombardementsvluchten. In de strijd tegen de Japanners was de motivatie veel geringer. Japanse bombardementen waren korte tactische vluchten, uitsluitend bij daglicht. Toen de US marine-luchtmacht nachtjagereenheden vormde, ging het om beperkte aantallen toestellen en operaties.

De F4U-2 was de nachtjagerversie van de F4U-1. Hij was uitgerust met XAIA radar in een "cocon" in de rechtervleugel. Om het daardoor verstoorde evenwicht van het vliegtuig te herstellen werd een boordwapen verwijderd.
De Corsairs werden voor het eerst ingezet in october 1943 bij Munda (Salomons eilanden). Operaties vanaf Tarawa begonnen in januari 1944. In januari 1945 werden ze vervangen door Hellcat nachtjagers.