In 1941 the German fighter arm was given a powerful shot  with the entry into service of the FW 190.
It was less streamlined than de Messerschmitt 109, a bit slower and the Messerschmitt had a higher rate of fire. But the FW 190 was more hardhitting: four 20mm cannon and two machine guns. Its maximum speed of 395 mph at 17.000 feet was complimented by superb manoeuvrability. In the beginning it gave the Spitfire very hard times and only the hurried introduction of the Spitfire IX began to even the scales.

In 1941 werd de Luftwaffe versterkt met de komst van de FW 190. Hij was minder gestroomlijnd dan de Messerschmitt 109, een beetje langzamer en de Messerschmitt had een grotere vuursnelheid. Maar de FW 190 kon hardere klappen uitdelen: vier 20mm kanonnen en twee machinegeweren. Zijn maximum snelheid van 395 mpu op 17.000 voet ging gepaard aan een superbe wendbaarheid. In het begin maakte hij het de Spitfires erg moeilijk en alleen de versnelde introductie van de Spitfire IX zorgde voor nieuw evenwicht.