The P2V - unlike its predecessors - was a completely new design rather than a development of pre-war civil airliners to be used as naval patrol aircraft. The prototype XP2V-1, first flew on May 17, 1945. In September 1946 a special modified P2V-1 named "Truculent Turtle" set a world distance record of 18.082 km (11.236 miles). This version first entered service in 1947 and further orders were placed. The U.S. Navy ordered 838 Neptunes of all versions up to 1962. In addition, large numbers were built for other customers, among others Argentine, Australia, The Netherlands and Great Britain; a total production of 1.051.
All versions up to the P2V-6 (1952) were powered by two Wright R 3350 radial piston engines, their power ratings progressively increasing from 2.300hp for the P2V-1 to 3.300hp for the P2V-6. In 1962 type designations for all naval aircraft were changed, the P2V becoming the P2. The final major version was the P2V/P-2H series, first flown in 1954, now with 3.500hp engines and two Wright 134-WE-34 podded turbojets underwing. The extra power was needed to maintain the performance of the aircraft, which had risen from an original gross weight of 27.739 kg to 34.247 kg.
With the introduction of the Julie/Jezebel detection gear came the last -7 variant, the P2V7S/SP-2H. In all, 36 operational U.S. Navy patrol squadrons used the Neptunes worldwide until 1966. Then they were being replaced by the P-3 Orion.
The Royal Netherlands Naval Air Service received earlier (in 1953) P2V-5/SP-2E Neptunes  and a total of 19 SP-2Hs were used between 1961 and 1986 by No.321 Sqn., later redesignated No. 320 Sqn., based at Valkenburg in the Netherlands (tail code V). Unlike earlier versions, the SP-2H carried no gun armament.

Some of the preserved planes/Enkele bewaard gebleven toestellen:
201:  Militaire Luchtmacht Museum, Soesterberg
203: Wreck at Curacao, Dutch Antilles
204: (ex-Royal Netherlands Navy) Royal Air Force Museum, Cosford UK
210: (in KLM colours)  P2V-7B, Aviodrome, Lelystad (SEE BELOW/ZIE ONDERAAN)
216: Air base Valkenburg

De P2V was, in tegenstelling tot zijn voorgangers, een geheel nieuw ontwerp en geen gemodificeerd voor-oorlogs burger lijntoestel, om gebruikt te worden  worden als militair patrouillevliegtuig. Het prototype XP2V-1 vloog voor het eerst op 17 mei 1945. In september 1946 vestigde een gewijzigde P2V-1, de "Truculent Turtle" (Strijdbare Zeeschildpad) een wereld-afstandsrecord van 18.082 km (11.236 mijl). Deze versie kwam in 1947 in dienst en er werden meer orders geplaatst. De Amerikaanse Marine bestelde 838 Neptunes van alle versies tot in 1962. Bovendien werden grote aantallen gebouwd voor andere afnemers, o.a. Argentinië, Australië, Nederland en Groot-Britannië, in totaal 1051 stuks.
Alle versies tot aan de P2V-6 (1952) werden aangedreven door twee Wright R 3350 stermotoren met oplopende prestaties van 2300pk voor de P2V-1 tot 3300pk voor de P2V-6.  In 1962 veranderde men de typeaanduidingen voor alle marinevliegtuigen. De P2V werd nu de P2.
De uiteindelijke belangrijkste versie was de P2V/P-2H serie, voor het eerst vliegend in 1954 met 3500pk motoren en twee Wright 134-WE-34 turbojets onder de vleugels. Dit extra vermogen was nodig om de prestaties van het vliegtuig te handhaven, dat intussen  zijn bruto-gewicht gestegen zag van 27.739 kg tot 34.247 kg.
Met de invoering van de Julie/Jezebel opsporingsinstallatie kwam de laatste -7 variant, de P2V7S/SP-2H. In totaal gebruikten 36 operationele U.S. marine-squadrons de Neptunes over de gehele wereld tot 1966. Daarna werden ze vervangen door de P-3 Orion.
De Nederlandse Koninklijke Marine Luchtvaartdienst kreeg eerder, in 1953, P2V-5/SP-2E Neptunes, en in totaal 19 SP-2H's waren tussen 1961 en 1982 in gebruik bij het 321e Squadron, dat later werd omgedoopt tot het 320e, gelegerd op vliegveld Valkenburg (zie "tail code" V). In tegenstelling tot eerdere versies waren de SP-2H's niet bewapend.