Nieuwe pagina 2

The AF Guardian was developed as a replacement for the TBF Avenger anti-submarine search & strike aircraft ( page 15). The new plane was to be classified as "hunter-killer" carrier based anti-submarine aircraft.. The prototype flew on 19 December 1945. Two variants of the Guardian were produced: the AF-2S for torpedo- or bombing missions and the AF-2W with the large radar radome under the cockpit. Designed to work in pairs, the A2-W "hunter" member of the team had a crew of four and was unarmed. The AF-2S "killer" menber of the team had a crew of three and could carry up to 1.800 kg. of munition, including depth charges, bombs or a torpedo in the bomb bay. Also rockets (HVAR's) mounted on underwing pylons. The Guardian was the biggest single-engine piston aircraft ever flown by the US Navy. It was driven by a P&W R-2800-48W double Wasp radial engine, providing 2.400 hp to a big, four-bladed propeller.
The Navy gave this aircraft the nick name of "Bitch".
After 1955 it was replaced by the Grumman Tracker ( page 75).
The Guardians in later years got other assignments, as "water bombers" against forest-fires. This variant did not have the finlets on the tail, meant to provide better lateral stability, which was affected by the radar radome under the belly.

De AF Guardian werd ontwikkeld als vervanger van de TBF Avenger onderzeebootbestrijder (zie pag. 15). Het nieuwe vliegtuig was bedoeld als "hunter-killer", gestationeerd op vliegdekschepen. Het prototype vloog op 18 december 1945. De Guardian werd in twee uitvoeringen gemaakt: de AF2-S voor torpedo- en bombardementsmissies en de AF2-W met de grote radarkoepel onder de cockpit. Ontworpen om paarsgewijs te werken had deA2-W "hunter" een bemanning van 4 man en was onbewapend. De AF2-S "killer" had 3 bemanningsleden en kon tot 1800 kg. aan munitie vervoeren inclusief dieptebommen of een torpedo in de bommenruimte. Verder HVAR raketten, opgehangen onder de vleugels.
De Guardian was het grootste éénmotorige propellervliegtuig, dat de US Navy ooit gebruikte. Hij werd aangedreven door een P&W R-2800-48W dubbele Wasp stermotor, die 2400 pk leverde aan een grote vierbladige schroef.
De Navy gaf dit vliegtuig de bijnaam "Bitch".
Na 1955 werd het vervangen door de Grumman Tracker (zie pag. 75).
In latere jaren kreeg de Guardian nog een andere bestemming, n.l. als bestrijder van bosbranden. Deze variant had niet de vinnen aan de staartvlakken, die bedoeld waren geweest om een betere zijdelingse stabiliteit te leveren, die negatief werd beinvloed door de radarkoepel onder de romp.