Aichi D3 A1 Typ 99 "Val"bomber/bommenwerper
(more than 1 picture/meer dan 1 foto)

 

This rather unknown Japanese carrier borne dive-bomber was developed in the mid thirties on behalf of the Japanese Naval Command. Mitshubishi, Nakajima and Aichi were involved in the project. Soon two of these firms withdrew and Aichi went on on its own. In 1937 Aichi sent a team of designers to Germany to get new ideas, especially from Heinkel. Thence the characteristic shape of the wings and tail of this aircraft. In 1938 Aishi got a contract and soon the prototype made its first flight.  It was an all-metal twoseater monoplane with a span of 14.36m and a length of 10.19m. The prototype was powered by a 1000hp Kinsel 44 radial engine, which gave the aircraft a top speed of 382km/h. Its range (1.820km) was remarkable for those days. It turned out, however,  that the aircraft needed considerable improvements, but soon after in 1939 the first models were introduced, the D3A1, code-named "Val" by the Allies became a dangerous opponent that was famous for its bombing accuracy. It used to be loaded with one 250kg and two 30-60 kg bombs, and armed with two fixed front-firing 77mm machineguns aa well as a flexible one fired by the radio operator. The aircraft participated in the surprise attack on Pearl Harbor on December 7, 1941. On April 5, 1942 the "Vals" succeeded in sinking some cruisers like the "Dorsetshire" and "Cornwall".
In the region of Ceylon "Vals" sank the British aircraft carrier "Hermes" ,which had no aircraft on board other than two "Swordfish", in for repair. This ship was the only British aircraft carrier to be sunk by aircraft in WW II.
After the heavy losses suffered by the Japanese at the Battle of Midway, the remaining "Vals" were transferred to land-base squadrons and used there for training purposes. When the US forces retook the Philippines, the "Vals" came to action again, to be used for kamikaze attacks. The result was that of the total of 1.495 of all types built, there were hardly any left at the end of the war.

Deze niet al te bekende marine duikbommenwerper werd ontwikkeld in het midden van de dertiger jaren ten behoeve van het Japanse Marine opperbevel. Mitsubishi, Nakajima en Aichi waren bij dit project betrokken. Al gauw trokken twee van deze firma's zich terug en Aichi ging alleen verder. In 1937 stuurde Aichi een groep ontwerpers naar Duitsland om nieuwe ideeën te verzamelen, vooral van Heinkel. Vandaar de karakteristieke vorm van de vleugels en de staart.
In 1938 kreeg Aishi een contract en spoedig maakte het prototype zijn eerste vlucht. Het was een geheel metalen tweepersoons eendekker met een spanwijdte van 14.36m en een lengte van 10.19m. Het prototype werd aangedrevem door een 1000pk Kinsel 44 stermotor, die het vliegtuig een maximumsnelheid gaf van 382 km per uur. Zijn bereik (1820 km) was opmerkelijk voor die tijd. Het toestel bleek echter veel verbeteringen te behoeven. Maar spoedig nadat in 1939 de eerste modellen geintroduceerd waren, werd de D3A1, die van de Geallieerden de bijnaam "Val" kreeg een gevaarlijke tegenstander, beroemd om zijn nauwkeurigheid in het bombarderen. Hij werd gewoonlijk geladen met een bom van 250 kg en twee van 30 - 60 kg, en bewapend met twee vaste, naar voren vurende 77mm mitrailleurs en een flexibele, bediend door de marconist.
De D3 nam deel aan de verrassingsaanval op Pearl Harbor op 7 december 1941. Op 5 april 1942 gelukte het de "Vals" om enkele  kruisers, de "Dorsetshire" en de "Cornwall" tot zinken te brengen. Bij Ceylon brachten "Vals" het Britse vliegdekschip "Hermes" tot zinken, dat geen vliegtuigen aan boord had behalve enkele "Swordfish" voor reparatie. Dit schip was het enige Britse vliegdekschip, dat  in de Tweede Wereldoorlog te gronde ging door een luchtaanval.
Na de zware verliezen, die de Japanners leden in de slag om Midway werden de overgebleven "Vals" naar squadrons op het vasteland overgeplaatst en daar als trainers gebruikt. Toen de Amerikanen de Philippijnen heroverden, kwamen ze echter weer in actie, nu voornamelijk bij kamikaze aanvallen. Dit had tot resultaat, dat aan het einde van de oorlog van de 1495 gebouwde toestellen van alle versies er nog nauwelijks een over was.