Boeing P-26A "Peashooter"

Would you believe me if I'd tell you that at some point in history of aviation observers felt that the days of the fighter were over? Of course you wouldn't. But, believe it or not, true it is!
It was said in the early thirties, as the Boeing Airplane Company completed its first B-9 bomber for the Air Corps on April 29, 1931. This twin-engined machine proved to be not only the fastest bomber in the world (max.,speed 188mph), but could not be intercepted by any existing American fighter.
To prove the observers wrong, Boeing engineers produced a small fighter that would be fast enough to overtake their bomber and combat it successfully.  Their answer was the P-26.
Production was begun in January 1932,
The P-26 was the first all-metal, low-wing fighter to be put into production in the United States. It was also the last open-cockpit fighter built for the Air Corps, the last with a fixed landing gear, and the last with exiernally braced wings. Even more, it was the last fighter built on the theory that fighters had to be kept light and small for better manoeuverability.
 

Zou u mij geloven als ik u zou vertellen, dat ergens in de geschiedenis van de luchtvaart waarnemers dachten, dat de tijd van de jagers voorbij was? Natuurlijk niet. Maae geloof het of niet. Het is waar!
Het werd gezegd in het begin van de dertiger jaren, toen de Boeing Airplane Company op 29 april 1931 zijn eerste B-9 bommenwerper voltooide voor het Air Corps. Deze tweemotorige machine bleek niet alleen de snelste bommenwerper ter wereld te zijn (max. snelheid 188 mpu), maar hij kon niet onderschept worden door welke bestaande Amerikaanse jager dan ook.
Om te bewijzen, dat de waarnemers toch ongelijk hadden, ontwierpen de ingenieurs van Boeing een kleine jager die snel genoeg zou moeten zijn om de B-9 in te halen en in een luchtgevecht te verslaan. Hun antwoord was de P-26. De productie ervan begon in januari 1932.
De P-26 was de eerste geheel metalen laagvleugelige jager die in de Verenigde Staten  werd gemaakt. Het was tevens de laatste jager met een open cockpit en een vast landingsgestel en de laatste met aan de buitenkant gespannen vleugels, die voor het Air Corps werd gebouwd. Bovendien was het de laatste, die gemaakt werd op grond van de theorie, dat een jager klein en licht moest zijn voor voldoende wendbaarheid.